Sevgili Arkadaşım Bahar, Bundan tam 26 yıl evvel sana ilk mektubumu yazarken de böyle demiştim. Oysa henüz arkadaş değildik; birbirimiz hakkında öğretmenlerimizin elimize verdiği kâğıtta yazan kadarını biliyorduk. Bahar Çelik, 4. Sınıf Öğrencisi, Ankara’da yaşıyor. Mahalle arkadaşı ya da sınıf arkadaşının ne demek olduğunu biliyordum ama mektup arkadaşını ilk kez duyuyordum. Yüzünü hiç görmediğin, birlikte […]

Adam, yaz boyu bıkmadan usanmadan aynı yere gitmişti. Gezi yolunun kenarında, yerden biraz yüksek bir basamak, ferforjeden yapılmış sabit bir nota sehpası ve önünde romantik harflerle yazılmış iki kelime: “Sokak Sahnesi” Burası, sokak müzisyenleri için yapılmış bir müzik durağıydı. Her gece sırtında cilası aşınmış gitarı, üzerinde oğlunun nikâhında giydiği takım elbisesiyle bu iki kelimeye bakardı […]

Adam boyu dalgalar. Yükselip yükselip alçalıyor. Kumu, taşı döve döve, köpüklerini akıta akıta kıyıya vuruyor. Öfkeli, delişmen. Kasım ayazının tenhalaştırdığı kıyıda, denizin yanı başında çelimsiz bir kız var. Onun için bu manzara sıcacık. Eprimiş montunun önü açık, cebindeki elleri buz gibi. Soğuktan değil. Elleri hep buz gibi. Beresinin altından sarkan saç örgüsü, dolaşık kara bir […]

YALIM: Ateşin çok büyük bir hızla yayılmasından kaynaklanan parlama, alev. Bizim köy yanıyor. Epeydir hem de. Gün geçmiyor ki bir sokak daha alevler içinde kül olmasın. Oysa biz öylece izliyoruz. Ateşin pervasız gücüne, dumanın isine alıştık. Ne güçsüz ne basiretsizmişiz. Bereketli topraklarımız, coşkun ırmaklarımız, cömert denizlerimiz vardı. Çalışmayı severdik. Birbirimizi de… Olurdu kavga, itiş kakış ama kurulan […]

Sıcağın henüz tepeye varmadığı bir yaz sabahıydı. Aralık mutfak penceresinden içeri, baş döndürücü bir leylak kokusu girmişti. Derin bir nefes alıp ocağa yöneldim. Bir süre sonra cezveden, leylağınki ile yarışan başka bir koku yükseldi. Fincanı masaya bırakıp pencereye yaklaştım. Leylağın içeri uzanan eflatun boynunu, bir araya geldiğinde başka bir mucizeye dönüşen tomurcuklanmış çiçeklerini sevdim. “Ne […]

Gözümü açıyorum gri tavan. Gözümü kapıyorum yemyeşil bir bahçe. Üzerinde papatyalar yol yol.  Gözümü açıyorum arkadaşlarım. Kimi ranzada, kimi ayakta. Yüzleri asık, gözleri bulutlu. Gözlerimi kapıyorum. Bu kez masmavi bir deniz. Taze iyot kokusu, dalgaların sırtında kıyıya vuruyor. Gözümü açıyorum. Genzimi tıkayan bir tuvalet kokusu. Dayanması güç. Burnumla birlikte gözümü yine kapatıyorum. Annemin telaşlı sesi: […]

Saatler boyu süren sancılara, saatler boyu incecik yağan bir yağmur eşlik etmişti. O yüzden kızının adını Çisil koydu kadın. Ufak tefek, narin bedeninden 5 buçuk kiloluk bir bebek çıkarmıştı, herkes şaşkındı. Kadın, böyle bir isim verdiği kızının 1 metre  98 santim boyunda, 124 kiloluk bir genç kız olacağını bilemezdi. Dünyaya geldikten 25 sene sonra gitmek […]

Onu ilk kez gördüğümde vakit gece yarısını geçmişti. Sıradan, soğuk ve tekinsiz otobüs terminallerinden birinde çalışıyordum. Sadece bu ilde yaşayanların uğradığı, kalan yolcuların ihtiyaçlarını gidermek için bile otobüsten inmeyi tercih etmediği bir yer. O gece durum farklıydı. Otobüsten şoför ve muavinlerden sonra o indi. Ardından da bir sürü erkek yolcu. Üstelik bu kez sadece otobüsün […]

Her şey o sabah telefonumun ve kapımın aynı anda çalmasıyla başladı. Bilmediğim bir numaranın ısrarlı çağrısı ve yumruklanırcasına vurulan kapı sesine uyandım. Yataktan fırlayıp elimde telefonla kapıya yöneldim. Ayak parmağımı kanepenin kenarına çarpmamla ikisi de sustu. Cayır cayır bir acıyla önce kapıyı açtım. Yerde “kırılır” yazan bir kutu duruyordu. Fırlatılmış şeyler için durmak yerine başka […]

Buraya başkent diyorlar, ben okuduğum şehir diyorum. Geleli iki seneyi geçti, hâlâ geceleri burnum tıkanıyor, sabah ayazı yüzümü yakıyor. Sevdiğim şeyler var ama alışamadıklarım daha fazla. Neden her cadde, her sokak, her köşe başı bu kadar ciddi, neden insanların yüzü selam verirsen sopa yiyeceğin gibi asık? Hem neden sabahın bu saatine ders koyuyorlar, neden 481 […]