Yıllardır dostluk yapıyoruz sevgili Zülfü Livaneli’yle. Zülfü Abi’mle… Öncelikle besteleriyle yollar yürüdüm 1980’lerde… Romanları başucum oldu hep… Ve… Onlarca seyahat, geniş zamana yayılan sağlam dost sofraları… Kopmaz, tükenmez kardeşlik… Elbette, belgeselini yapmış olmanın onuru… Hem de 25 yıl arayla iki kez, çarpıcı yaşamının anlatıldığı, “BİR İNSANIN VE BİR MEMLEKETİN HİKÂYESİ” belgeseli… Zülfü Livaneli… Abim… Ustam… […]

Çocukların yurdu yoktur… Tüm dünya çocuklarındır.   Ama dünya zalimleri ve delileri, en büyük kötülüğü çocuklara yapıyor…  Hele şu yakın zamanlara, Gazze’ye, Tahran’a baksanıza!.. Yemek ve su kuyruğunda açlık, susuzluk içinde çocuk fotoğrafları gelip geçiyor önümüzden… Ya da okula atılan bombalar… Paramparça olan kız çocukları… Yaralı ya da cansız bedenler.. Kahredici, hem de çokkk. * […]

Şahane uğurlandı Haldun Bey.  Kibarlığının, sahne tutkusunun, akademisyenliğinin, dostluklarının, arkadaşlığının karşılığını aldı aslında. Sanat ülkesi, tiyatro mahallesi öz evladına görkemli bir veda yaptı.  Türkiye, kararlı bir Cumhuriyetçiyi, sonsuz bir Atatürkçüyü kaybetti.   Haldun Dormen yaşamını kaybetti, evet…  Kaybeden aslında replikler oldu… Kaybeden, tiyatro koltukları oldu…  Hayalini kurduğu, hazırlıklarını yaptığı müzikallerin-oyunların seyircileri kaybetti…  Yolunu gözleyen öğrenciler […]

Aslında hangimizin yolu Ankara’dan geçmiyor ki?  Bedenen olmasa da ruhen Ankara’dan gelip geçiyoruz; kulağımızı Ankara’dan gelecek haberlere veriyoruz. Hayat yolculuğumuza 100 küsur yıldır Ankara karar veriyor.  Yasalar, hassasiyetler Ankara merkezde, Meclis’te oluşuyor ve  tüm yurda yayılıyor.  İçinden, işinden Ankara geçmeyen meselemiz yok. Bazen derdimizin, bazen de coşkumuzun kaynağı meseleler!.. Hele ki son yıllarda Ankara’ya gitmek, […]

Ah benim güzel abim, Levent Abi’m… Dostlarımın arasında en sevdiklerimdendi, en iyi anlaştıklarımdan biriydi… Zaman nasıl da hızla geçiyor! Ölümünün ardından 10 yıl geçmiş. Ve… Yaşasaydı şimdi, 75 yaşında olacaktı. 12 Ekim 2015’te kaybettik Levent Kırca’yı. Özlüyoruz, özlüyorum tabii ki… Çocuktum, Ankara’dan yayın yapan siyah beyaz ekrana adeta tutulmuştuk; karşısına geçmek için can atıyorduk. 1973, […]

1968’de Hasretinden Prangalar Eskittim’i yayımladı. Bir okur patlamasıydı ki nikâh davetiyesi yerine dahi kullanıldı kitap. Okunsa da para etmiyordu ne yazık ki, dönem yine korsan kitap dönemiydi! Ahmed Arif için Siverek, çocukluğu demekti… Çocukluk anıları demekti. Her ne kadar Diyarbakır’da doğmuşsa da alfabeyi söktüğü, ilkokulu okuduğu bir Anadolu diyarıydı… Siverek’in sokak aralarını hiç unutmadı… Sapanla […]

Osmanlı’dan Cumhuriyet’e uzanan bir ailenin ve o ailenin çok efsane bir isminin hatıra defterini açalım bu ay. Tam da tartışmalı ŞAKİR PAŞA dizisi ekranları kaplarken, aile üyeleri pürdikkat kesilmişken! Fotoğraflar, minik öykü ve hatıralarla… Zaten bir ya da iki fotoğraf her şeyi anlatıyor. 20. yüzyıl Osmanlı’sının münevver ve tarihçi paşalarındandı Şakir Paşa. Sarayla ilişkisi son […]

“Her insan yaratıcıdır. Ama her insan, hatta delisinden aptalına kadar her insan yaratıcıdır. İnsan yaratan bir yaratıktır. Bir halkın türkülerini yapanlar, yasalarını yapanlardan daha güçlüdür.” Bu sözleri kendi ağzından, en canlısından dinlemiş “şanslı Yaşar Kemalsever”lerden biriydim.  Özlüyorum çok Yaşar Abi’yi…  Derdimi anlattığım, memleketin dertlerini paylaştığım biriydi. Güvenle sığınırdım yüreğine, keyifle otururdum karşı koltuğa.  Sonsuzluğa göçüşünün yıldönümü geldi işte yine. […]

Ömrü, ağırlıkla Ankara’da, hatta Çankaya’da geçmiş bir Şair-Başbakan’ı yazmak istedim Karanfil’e…  Bülent Ecevit’i… Siyasete girmeden, sanattan kopmadan! Zaten, ailede ressam da vardı, şair de bürokrat da…  Ankara’da büyüdü. İstanbul’da liseyi bitirdi, yeniden Ankara’ya döndü ve kendini yazıya edebiyata verdi. Yıllarca Ulus gazetesinde hem güncel hem sanatsal yazılar yazacaktı… CHP’nin yayın organıydı Ulus, evet… Uzun süre […]

Geldi çattı yine Öğretmenler Günü. Öğretmen deyince tabii ki şu an ter döken, emek veren, milyonu aşan  ve yarının gençlerini yetiştiren öğretmenlerimizi sevgiyle selamlıyorum ama az biraz da gerilere gitmek istiyorum. Şairimiz, ozanımız Can Yücel’in “hayatta en çok sevdiği” babası Hasan Âli Yücel’e de uzanacak satırlarımız; Ankaralara da… Anadolu’daki “Bozkırın Çiçekleri”ne de…  Yaslanarak okuyun lütfen. […]