1973 yılı. Aylardan Ağustos. Günlerden Pazar. Bezdirici bir sıcak var dışarıda ve babam arabayı kaybetti. Emek Mahallesi’nde, gölgesi yol boyu uzanmış bir ağacın altındaydık. Burası babamın arabayı her zaman park ettiği yerde. Şimdi arabaya değil ondan kalan boşluğa bakıyorduk. Babamın yüzünde hiçbir panik ifadesi yoktu. Dün gece arkadaşlarıyla yemeğe gitmişti. Böyle gecelerde mutlaka geç gelirdi. […]
Devamını Oku
Rafael Demircan anısına… Bu kaçıncı voltam? Saymayı unuttum. Deniz rüzgârdan esiyor. Sert. Burnumda deniz ve yosun kokusu. Tepe yüksek, güneş kırmızı bir top gibi batmak üzere. Bir taraf komple kırmızı gelincik. Renklere bak, kırmızı kara, mucize resmen. Harika bir manzara, başkası bu anın tadını çıkarırdı benim aklım Ankara’da. Biri duysa, deli derler, desinler. Bu kadar […]
Devamını Oku
1941 yılının Nisan ayıydı. Havalar ısınmaya başlamış, beni Ankara’ya geldiğime pişman eden, her gün deniz ve sıcak özlemiyle yanıp tutuşturan asrın soğukları nihayet sona ermişti. Çeviri bürosunda birlikte çalıştığımız sarı saçları, harikulade gülüşüyle bana fena halde Ingrid Bergman’ı hatırlatan Sevim, yanıma gelip o güne kadar hiç yapmadığı bir şeyi yapıp “Seni çok seveceğin bir yere […]
Devamını Oku
Elini uçları yırtılmış, siyah beyaz fotoğraf üzerinde gezdirdi. Geçmişi yeniden hatırlamak istiyor gibiydi. “Muvaffak abinin yanındakiler: Erol Pekcan, Süheyla Yıldız ve Sabahattin Doğangöz. Ekibe bakar mısın?” dedi. Üzeri benekli elini Muvaffak Falay’a doğru götürdü. Duygulanır gibi oldu. “Muvaffak abinin bende emeği çoktur. Bugün iyi ki kötü bir caz müzisyeni olabildiysem sayesindedir. Yurtdışındayken defalarca dinledim. Trompette […]
Devamını Oku
