Bol tarçınlı bir fincan salep, dışarıda ağır ağır düşen Çukurova pamuğu gibi iri kar taneleri, iğne yapraklı çamlarla örtünmüş bembeyaz tabiat ve şöminenin ateşi ısıtıyor insanın içini… Kış mevsiminin herkesin kafasında bir resmi vardır. Herkeste unutamadığı bir an bırakmıştır kış mevsimi. Kar yağmaya başladığında ve keskin soğuk batmaya başladığında ellerimize, aklımıza düşer hatıralar, anlamlar, insanlar… […]
Bol tarçınlı bir fincan salep, dışarıda ağır ağır düşen Çukurova pamuğu gibi iri kar taneleri, iğne yapraklı çamlarla örtünmüş bembeyaz tabiat ve şöminenin ateşi ısıtıyor insanın içini…
Kış mevsiminin herkesin kafasında bir resmi vardır. Herkeste unutamadığı bir an bırakmıştır kış mevsimi. Kar yağmaya başladığında ve keskin soğuk batmaya başladığında ellerimize, aklımıza düşer hatıralar, anlamlar, insanlar…
Benim için mevsimin anımsattıklarının dışında mevsimi hatırlatan bir zamandayız. Kasım gelip çattığında ve öğretmenler hatırlandığında kara kış düşer benim aklıma…
31 Ocak 1934… Gece yarısı Çankaya Köşkü’nün ışıkları sızarken pencereden, Gazi Paşa misafirleriyle sohbet etmekte. Paşa’nın elinde bir mektup. Mektup hususi olarak Gazi Paşa’ya yazılmış. Kırşehir İdare-i Hususiye muallimlerinden. Kırşehirli öğretmenler, paralarını alamadıklarını ve zor durumda olduklarını bir mektupla devletin en tepesine ulaştırmayı başarmış. Gazi Paşa, mektubu okur okumaz misafirleri arasında yer alan konuyla ilgili vekile öğretmenlerin niçin maaş alamadığını soruyor. Vekil, kış şartlarından sebep postaların yetişemediğini söylüyor. Gazi Paşa “Ya! Öyle mi?” diyerek derhal emir veriyor ve 1 Şubat gece yarısı 02:00’de Kırşehir’e doğru yola çıkılıyor.
Kılıç Ali bu yolculuğun 16 saat sürdüğünü söyler. Neler gelmez ki başa… Evvela fırtınada bir köy kahvehanesine sığınılır. Sobası yakılır ve ısındıktan sonra yolculuk devam eder. Kar diz boyu, yol çamur. Haliyle Paşa’nın otomobili çamura saplanır. Tabii köylüler, yük hayvanlarıyla imdada yetişir. Nihayet açılmıştır yolu Paşa’nın. Ulaşır öğretmenlerine…
İşte benim için kış; Mustafa Kemal Atatürk’ün geleceğin aydınlık yolunu açacağına inandığı, güvendiği ve geleceği emanet ettiği öğretmenlerine ulaşmak için verdiği mücadeledir. Benim için Öğretmenler Günü; Gazi Paşa’nın öğretmenlerine ulaşmak için verdiği o mücadelenin hatırasıdır.
Başta Başöğretmen Mustafa Kemal Atatürk’ün ve tüm öğretmenlerimizin Öğretmenler Günü kutlu olsun…
Son günlerde bir şarkı dilime pelesenk oldu. “Bir insan ömrünü neye vermeli?” diye soruyor şarkı. Aslında bakarsanız bugün başlasak belki bir ömür yetmeyecek cevaplamaya. Belki de bir cümleye sığar şarkının aradığı… Tabii ben de işe koyuldum. Peşine düştüm cevapların. Kendimce bir liste de çıkardım. Bugünlerde zor rastladığımız bazı şeyler de o listede yerini aldı. Anlayacağınız […]
Devamını Oku
Bu şehirde çocuk olmak; sabah okul yolunda yanaklarına vuran ayazı, öğle vakti kaldırım taşlarından yükselen sıcaklığı, akşamüstü göğü saran puslu turuncu vedayı iyi bilmektir. Havasında, gökyüzünde, anıların ve saklı kalmış çocukluk hikâyelerinin peşine düşmek bu yüzden mümkündür. Bir şairin baktığı göğe baktığını, bir tarih sayfasında sözü geçen rüzgârların sana da dokunduğunu bilirsin. Şehrin kendisi gibi […]
Devamını Oku
DÜŞLER KENTİ ANKARA Öyle değil midir? Ankara’nın bir “düşler kenti” olduğunu 1987’den beri haykırırım, da herkes duyar mı, kimse duymaz mı? Kimisi duyar da duymazdan mı gelir? Bastığı toprağı ayağının altında kendi varlığı için anıt kaidesi ya da çöp zannedenler ayırt etmez, edemez zaten bunu. Bir de portal alanı çizmişim Ankara Ankara Güzel Ankara şiir […]
Devamını Oku
Ankara, her bir sokağında ayrı bir hikâyenin, her köşesinde farklı bir dönemin izini taşıyan bir şehir. Bu nedenle var olan binaları, parkları, sokakları, caddeleri ve mekânları da bizlere çok şey anlatabiliyor. Cumhuriyet modernizminin planlı başkenti olma mirasını omuzlarında taşıyan bu şehir, bu güçlü mirasla birlikte kendini yenileme potansiyelini de her zaman bağrında saklar. Bugünlerde Çankaya’nın […]
Devamını Oku
