“Anılar, küllü karanlık

arsız çocukları sokağın

unutmak istesek de

peşimizden geliyor.”

Gülten Akın

Karaelmas diyarı Zonguldak işçilerin sesiyle çınlıyordu…

1990- 1991’de gerçekleşen Zonguldak Maden işçileri direnişi ve “Büyük Yürüyüş” boyunca ülkenin nabzı Zonguldak’ta atmaya başlamıştı. 

“Her Yer Zonguldak! Her Yer İşçi Direnişi!” 

Grevin 12. gününde her gün olduğu gibi yine madenden sendikaya yürüyüş başladı. Genel Maden İş Başkanı Şemsi Denizer ve dayanışma için emeğin başkenti Zonguldak’a gelen sendikacılarla kol kola yürüyorduk.

Yeni başladığımız yürüyüşe Cumhuriyet kalemlerinin geldiği haberi gelince yürüyüşte sevinç ve hareketlenme başladı. Cumhuriyet’in ödünsüz kalemleri yürüyüşün ön safına alındı. Uğur Mumcu, İlhan Selçuk, Ali Sirmen, Şemsi Denizer’le kol kola yürümeye başladık. Emek dünyasına bakan Cumhuriyet yazarı Şükran Soner direnişin ilk gününden itibaren oradaydı. 

Yürürken Şişli Belediye Başkanı Fatma Girik ve arkadaşları, yazar Muzaffer İzgü, siyasetçi Önay Alpago, sendika başkanları, sivil toplum örgütlerinin temsilcileri ile yer insan, gök mavi, bulutlar bembeyaz, güneş tüm görkemiyle bu şanlı direnişe yoldaşlık ediyordu.

Bu kez Fatma Girik’in menekşe gözlerinden çok çekeceği yeni film için üç numaraya vurdurduğu saçları yürüyüşün neşesi oldu. 

Uğur Mumcu ile Aydınlar Dilekçesi, Demokrasi Paneli ve Dikili Festivalleri’nde yol arkadaşlığı yaptığımız için Uğur “Abi” diyordum. Yanına gittim. Karaelmas diyarının yiğit madencilerinin yürüyüşünde al yazmalı bir kadın dikkatini çekmişti. Onunla konuşmamı istedi. Çünkü Uğur Mumcu kalemini emekçilerden hiç esirgemedi. 

Zonguldaklı Kadın 

Zonguldak grevinin 12. gününde al yazmalı kadının yanına gittim. Koluna girdim. Sloganları ata ata yürürken, önce sıcak sıcak bakıştık. Sonra sorular sormaya başladım;

“Merhaba! Adın ne?”

“Fatma, hoş geldin!”

“Hoş buluştuk!”

“Ne güzel sloganlar atıyorsun. Yürüyüşe nasıl girdin?”

Al yazmasının ucuyla terini silerek, güleç bir yüzle:

“Yürüyenlere bakıyodum. Bir gün, biri arkamdan itiverdi. Önce şaşırdım. Baktım herkes yürüyo. Yürürken bir şeyler söylüyolar. Ben de yürümeye başladım. Söylediklerini öğrendim. Artık her gün yürüyom. Sendikaya varınca başlıyoz söylenmeye. Sonra oranın en büyük başkanı çıkıyo. Bizlere konuşuyo. Sonra yürüyerek evlere gidiyoz.” 

Anlatısını sürdürdü…

“Önceleri ayaklarım ağrıyodu. Artık gidesi gidesi alıştım. Çocuklar da yürüyo. Komşular da… Kocam da kızmıyo…”

“Bak yürüyüşe bir Fatma daha geldi. Fatma Girik’le iki oldunuz.”

“Öyle mi? Ay, onun o güzel maviş gözlerini, yüreğini çok seviyom.” 

Zonguldak madenci direnişi ile ülkede umut çiçekleri açmıştı.

Bu direniş ve yürüyüş işçilerin başarısıyla noktalanmıştı.

Uğur Mumcu ile Dikili Festivali’nde Yan Yana 

12 Eylül 1980 Darbesi’nin ardından İzmir, Dikili Belediye Başkanı seçilen Osman Özgüven, yasakları delmek ve demokrasi yanlısı kitlelere yeniden örgütlenme zemini oluşturmak için kültür- sanat festivalleri başlatmıştı. 

1986 yılından itibaren ise çok güçlü bir etkinlik haline gelen Dikili etkinliğine Türkiye’nin dört bir yanından aydınlar, ışığa uçuşan kelebekler gibi bu Ege kasabasına koştuk. “Nasıl çıkarız karanlıktan aydınlığa” sorusuna yıllarca yanıt aradık. Moral bulduk. Yeniden örgütlenerek umudu ve mücadeleyi yükselttik.

Yıllar sonunda ‘Dikili Emek, Demokrasi, Barış Festivali’ oldu.

Uğur Mumcu, 86’dan itibaren, katledilene kadar her yıl Dikili Festivali’ne katılanlardandı. Çocuklarımız sabah Dikili kumlarında oynarken, öğlenden sonra bizimle etkinliklere geldi. Kır kahveleri dinleyenlerle doldu taştı.

Her yıl katıldığımız Dikili Festivali’nde biz Uğur Mumcu’yu o da bizleri dinledi. Yine bir festivalde Uğur Mumcu ile kaldığımız motelin bahçesinde bağlamasının akordunu dinlediğimiz Hasret Gültekin’i aynı yıl kaybettik. Uğur Mumcu’yu 24 Ocak 1993 yılında Ankara Karlı Sokak’ta, Hasret Gültekin’i 2 Temmuz 1993’te Sivas Madımak Oteli’nde kaybettik. 

İkisine de doyamadan karanlık güçler değerlerimizi bu dünyadan kopardılar!

Günümüzde ise Uğur Mumcu’nun yokluğunu her kesimde, her alanda duyumsuyoruz. Hele “Bilgi sahibi olmadan, fikir sahibi olunmaz.” sözünü sıkça andığımız gibi, verdiğimiz örneklerde çokça vurguluyoruz. 

Uğur Mumcu bizlerle yaşamayı sürdürüyor…