Hülya Çelik
Tüm Yazıları
Ankara’da Nerede Serinleyebileceğini Bilen Bir “Yaz”ar
Ana Sayfa Tüm Yazılar Ankara’da Nerede Serinleyebileceğini Bilen Bir “Yaz”ar

Virginia Woolf, yazabilmek için insana kendine ait bir oda gerektiğini söyler ya hani, bana da Ankara’da yaz gerekir yazabilmek için. Veya James Baldwin’i analım, o da der ya hani, insanın evi doğduğu yer değil kendini eksik hissetmediği yerdir, diye; işte benim için de o yer Ankara’dır, kendimi eksik hissetmemenin mevsimi de hep yazdır. İlk kitabımı […]

Virginia Woolf, yazabilmek için insana kendine ait bir oda gerektiğini söyler ya hani, bana da Ankara’da yaz gerekir yazabilmek için. Veya James Baldwin’i analım, o da der ya hani, insanın evi doğduğu yer değil kendini eksik hissetmediği yerdir, diye; işte benim için de o yer Ankara’dır, kendimi eksik hissetmemenin mevsimi de hep yazdır. İlk kitabımı sıcacık bir Ankara yazında yazdığımdan belki de, burada en çok yazı ve yazın neşesini severim. Bir de nerede serinleyeceğini çok iyi bilen insanlarını severim Ankara’nın.

Yazındaki neşeyi anlamak için kışındaki koşuşturmaya bakmak gerekir belki önce. Çalışkan karınca gibi yuvanın o deliğinden bu deliğine buğday taneleri taşıyıp dururuz kış boyu Ankara’da. Sıhhıye’de köprünün üstünden Atatürk Bulvarı’na doğru şöyle bir bakın, mevsimlerden kış, saat de 17 civarları olsun. Kıpır kıpır koşuşturan o kalabalığı gördünüz değil mi? Bakanlık binalarından, meclisten çıkıp otobüsü, metroyu yakalamak için Güvenpark’a yönelen, çiçekçilerin hemen yanında Bahçeli-Balgat-100. Yıl dolmuşlarını bekleyen o yorgun insanlar gözünüzün önüne geldi mi? Ben de onlardan biriyim. Neredeyse 20 yıldır. Ve neredeyse 20 yıldır hiç değişmeyen bir şey var bu kentte: Yazın ilk ışıkları havaya, suya ve toprağa düşmeye başladığı an, yüzlerdeki yorgunluk gidiyor. Gürültülü ve yorgun kalabalık yerini cıvıltılı bir şenliğe bırakıyor. Kumrular, Saraçoğlu Mahallesi, Necatibey Caddesi, Atatürk Bulvarı, Meşrutiyet, 7. Cadde çiçek gibi açılıyor güneşi görünce. Ankara insanı güneşi sever, yazı sever ve çok da iyi bilir yazın nerede serinleyeceğini, nerede keyif yapacağını. Sıcak bir yaz akşamında Kuğulu Park’ta oturacak yer bulamazsınız, Botanik Park’ın havuz başında içilenlerin serinliği vurur yüzünüze, seranın içine girmeyin sakın pişman olursunuz ama, bahçesindeki serinlik tadından yenmez. Güneşi Eymir’de buzlu bir içecekle batırmanın keyfini anlatmıyorum bile. 

Lafı fazla uzattım, belki de bilmediğiniz bir şey anlatmadım ama asıl meselem şimdi başlıyor: Benim için Ankara’da yazın keyfi yazarak çıkıyor. Kışın milim oynamayan kalemim, yaz gelince coşuyor da coşuyor. Bunda şehrin yazı sevmesinin payı vardır belki diye anlattım yukarıdakileri de. Sanki kışın sisiyle pusuyla, çalışma hayatının içindeki tortularla birlikte yazılacak tüm hikayeler de gri bir duman gibi zihnime doluyor, zihnim doldukça kalem ağırlaşıyor da güneşi görünce yeşil dallara hücum eden kuşlar gibi harekete geçiyor. Hikâyeleri zihnimde tutamaz oluyorum. Bunu yaz yapıyor, Ankara’daki yaz neşesi yapıyor, ben bu şehirde nerede serinleyeceğimi, kış boyu hikayeler toplayıp hararet yapan zihnimi nerede soğutacağımı çok iyi biliyorum.

Emek – Bahçelievler hattındaki koca koca ağaçları, ağaçların gölgesini hiç eksik etmediği sokakları bilirsiniz. İşte benim için yazın keyfi en çok o sokakların kafelerinde çıkıyor. Nüfus üniversiteli çoğunlukla, herkes gencecik, üstü açık kafelerin dışına kadar taşıyor yaz neşesi. Hafif, tatlı bir caz müzik geliyor arkadan. Tam bir “yaz yazabildiğin kadar” anı. Kimse telefonuna bakmıyor, herkes sohbette. Yaz gibi yaz. Böyle birkaç mekânım daha var yazın yazmak için kaçtığım, adlarını söyleyemem, siz ipuçlarından bulun. Biri Yüksel Caddesi’ne tepeden bakan, kitaplarla dolu, elmalı çayı nefis bir mabet; diğeri Konur Sokak’ta, eski ruhunu gün geçtikçe daha da kaybeden ama ne olursa olsun vazgeçemediğim bir kitapçının küçücük arka bahçesi. Tunus Caddesi’nde, Bilge Karasu’nun evine komşu bir de mekân var ama orası yazmak için değil, yazdıklarımı hazmetmek için daha çok.

Ben yazları yazıyorum. Yazın gittiğim her yere kağıt kalemle gidiyorum; deniz kenarlarına, havuza, pikniğe, uçaklara, trenlere, aklınıza neresi geliyorsa. Ama hepsinden elim boş dönüyorum, yazmak için illa Ankara’ya, şehrin ruhumu besleyen mekânlarına ihtiyacım oluyor. Şu an yine Ankara’dayım, bu kez evde, neresi olduğunu söyleyemem ama evimin altında nefis bir art cafe var, üstü açık, neşeyle konuşan insanların seslerini duyuyorum, derinden bir The Way You Look Tonight melodisi geliyor kulağıma. Nice tatili, nice yolculuğu şu huzura, “bir Ankara yazı”na değişmeyeceğimi bir kez daha hissediyorum.

Yazarın Diğer Yazıları
Eylül gelince Ankara gençleşir

Kızılay, Cebeci, Beşevler, Bahçelievler, Emek, Balgat, 100. Yıl, oradan Eskişehir yolu ve oradan da Hacettepe, ODTÜ, Bilkent hattının bir temmuz-ağustosta, bir de eylülün sonlarına doğru tepeden fotoğrafını çekmek mümkün olsa keşke. Benim gözümde, tepeden değil belki ama yerden çekilmiş çok fazla görüntüsü var bu hattın. Biraz anlatmam gerekirse, temmuz-ağustosta her yer bomboş, trafik hep rahat, […]

Devamını Oku
Ankara’da Nerede Serinleyebileceğini Bilen Bir “Yaz”ar

Virginia Woolf, yazabilmek için insana kendine ait bir oda gerektiğini söyler ya hani, bana da Ankara’da yaz gerekir yazabilmek için. Veya James Baldwin’i analım, o da der ya hani, insanın evi doğduğu yer değil kendini eksik hissetmediği yerdir, diye; işte benim için de o yer Ankara’dır, kendimi eksik hissetmemenin mevsimi de hep yazdır. İlk kitabımı […]

Devamını Oku
Bu Sayıdan Yazılar
Eylül gelince Ankara gençleşir

Kızılay, Cebeci, Beşevler, Bahçelievler, Emek, Balgat, 100. Yıl, oradan Eskişehir yolu ve oradan da Hacettepe, ODTÜ, Bilkent hattının bir temmuz-ağustosta, bir de eylülün sonlarına doğru tepeden fotoğrafını çekmek mümkün olsa keşke. Benim gözümde, tepeden değil belki ama yerden çekilmiş çok fazla görüntüsü var bu hattın. Biraz anlatmam gerekirse, temmuz-ağustosta her yer bomboş, trafik hep rahat, […]

Devamını Oku
Ankara’da güz, edebiyat ve zaman

UYANAN ŞEHİR “Son kuşlar da geçiyor / Biten bir sevda gibi / Uyanıyor Ankara…” Murat Yetkin’in şiirinden Eftal Küçük’ün bestelediği ve Çağdaş Türkü’nün seslendirdiği bu şarkı, şehre yabancı olanlarda bile bir “Ankara” duygusu yaratıyor. Hele mevsim sonbaharsa, tanıdık bir şehrin bildik bir havası etrafınızı sarıyor. Şarkının dizelerindeki gibi “Uyanıyor Ankara”: Günün ilk ışıklarıyla insanlar sokaklara […]

Devamını Oku