Ankara için 3G yenilerde geçilen 5G ve daha sonra herhalde 6, 7 diye sürecek G’lerden daha fazla, daha yeni, hatta daha gelişkin değil, ama daha değerli, vazgeçilmez ve Cumhuriyetin kurucusuyla özdeş ya da söylenince akla ilk onu getiren ‘ilelebet’ kavramıyla tanımlanacak önem ve özelliktedir. G’lerden G beğenebiliriz ama en beğendiğimiz G herhalde Gençlik olur, eh […]
Ankara için 3G yenilerde geçilen 5G ve daha sonra herhalde 6, 7 diye sürecek G’lerden daha fazla, daha yeni, hatta daha gelişkin değil, ama daha değerli, vazgeçilmez ve Cumhuriyetin kurucusuyla özdeş ya da söylenince akla ilk onu getiren ‘ilelebet’ kavramıyla tanımlanacak önem ve özelliktedir.
G’lerden G beğenebiliriz ama en beğendiğimiz G herhalde Gençlik olur, eh Ankara da en çok gençliğiyle, gençlerle ve Gençlik Parkı’yla meşhurdur! Hemen ardından Güven Parkı’nı çağrıştıran bir park. Bizden gençliğe güvenmemizi, güven duymamızı isteyen. Gençliğe en çok güvenenlerin, hatta bir ülke emanet edenlerin başındaysa Gazi gelir.
Gençlik deyince, onunla temsil edilen, eli alna siper edip daha iyi görmek için gözün biri kısılan, hep aydınlıkla resmedilen, ufkun sıradağlar gibi uzayıp gittiği bir ülke belirir gözde ve zihinde. Gençliğin ülkesi, Gelecek. Masal olarak cennet güzeldir, gelecek içinse o denli uzağa gitmek gerekmez. Genç olmak ve “yürüyelim arkadaşlar” şiarını o ülkenin bayrağı gibi dilde, gönülde taşımak yeter. Gençlik diye bir ülkenin.
Ankara güzel midir? “Güzel Ankara” diye anıldığı şiiri ve şarkısı neredeyse Ankara’dan bile ünlüdür. Divan edebiyatı bakımından, yani aruz ölçüsüyle güzel değildir Ankara, Divana uygun bir söyleyişle pek ‘mütenasip’ hatları, çizgileri yoktur, ‘eli yüzü düzgün bir tazecik’ denilebilir mi, sanmam, duymadım da, taze olduğu doğrudur, yavuklusunu bekleyen taze bir gelin gibi beklediği bilinir, “Ben seni kimseler beklemezken bekledimdi” dizesinin tam karşılığı da bulunabilir bu bekleyişte, hem bekleyen hem beklenen için.
Geçmişte sahne ve tanık olduğu karşılaşmalar, meydan muharebeleri varsa da, bunlar Ankara’nın tarihöncesi sayılır ve sonrasıyla karşılaştırılmaz. Ankara biraz Ece Ayhan gibidir, kendinden ‘neşet’ etmiştir, öncesizdir, yoktan var olmuştur, Ece’nin “Arapların At Koşturmaları” şiirinde dediği gibi “Bismillah tu Hafız post/ İnsanoğlu babasızdır”, Ankara babasını sonradan bulmuştur. Gazi Baba.
Sovyet Avangardı Ankara’yı da kapsar bir bakıma. Görücüsü gençlik olan gelecek düşünün emeğin gürbüz ruh ve bedenleriyle buluştuğu bir avangard. Tıpkı inanılmazı gerçekleştirip mutlakiyeti cumhuriyetle yıkanların, radikal bir eylem olarak bozkırda bir başkent kurarak, Nedim’in “Bir sengine yek-pare acem mülkü fedadır” hayranlığıyla övdüğü İstanbul’a kafa tutmakla kalmayıp onu ‘dersaadet’ olmaktan da çıkarması gibi.
Güzelliği bir gelecek fikri olarak saklı tutan, içten içe yanan, kaynayan bir coşkunun pek az dışarı sızdığı, taştığı, kimileyin insana bir laboratuvar hissi veren, bu benzetmenin taşıdığı baştanbaşa bir okuldur Ankara. Henüz başlanmamış da olsa bitirilmiş de olsa, gençliğin hep içinde olduğu yer, yuva, ev, kahve, meyhane, hapisane. Beşikten mezara bir gençlik manzarası.
Ankara’da genç olmak Ankara’da yaşamayı, okula gitmeyi, çalışmayı gerektiren, zorunlu kılan bir oluş değil. Bir örnek. Hayli zamandır yıpratılmış, yıkıma uğratılmış, yitirilmiş ve belki de tarihte vermediği savaşı şimdi veren bir düş, fikir, tasarım meydanı Ankara. Etki alanı geniş, insanın orada olsun olmasın o örnekten etkilenmesi uzun sürebilir, yılları bulabilir, ama Ankara her gence bir ‘gelecek’ fikri armağan eder ya da armağan etmeden bırakmaz! O geleceği bir gelenek olarak taşıyan genç, düşüncesi, yolu, ülküsü, meşrebi ne olursa olsun, oradan edindiği doluluğu tüm yaşamında kullanır, yudum yudum olabilir, üzerine sürekli ekleyerek olabilir, ama kaynak hep Ankara’dır.
‘Güzel Ankara’ en çok da bu yüzden güzeldir. Düşünceyle geçen günü düşle geçen geceye çevirdiği için. Düşüncenin ardından düş gelir. Ankara’da genç olmanın, öğrenci olmanın, düşünceye emek vermesinin sonucunda geleceği kurmak için farklı arayışlara yönelmenin, yollara çıkmanın çoğul güzelliğidir bu. Onu taşra olmaktan kurtaran şeylerin başında da bu gelir.
Öncü, avangard, devrimci olduğu için alçakgönüllü bir başkent olan Ankara’dan konuşmanın mutluluğu. Onu sevmenin, övmenin sayısız nedeni, gerekçesi olsa da, ‘kalbi güzel olsun’, ‘içi güzel olsun’ yorumunun geleceğe de yansıdığı bir tutumdur onda güzellik. İnsan bir daha hiçbir yerde onda olduğu kadar genç olamayacaktır, geleceği de hiç tasalanmadan, dert etmeden kuracaktır, kendi geleceğini kurmakla sınırlı değildir bu, ülkeye de ekleneceğini, gençlik denen ülkenin gelecek adlı ülkeyi kuracağını da düşünür. Kimi dönemler kesintiye uğrasa, bu dönemler kimileyin yılları bulsa, ülkenin göğünü umutsuzluk kaplasa da, 3G’si gençliğiyle geleceği güzelleştiren bir düşüncedir, düştür Ankara.
“Ankara nasıl bir şehir?” sorusuna verilen ilk yanıtlardan değildir belki, fakat ikinci ya da üçüncü yanıtlar arasında yeri vardır: “Gri bir şehir”dir Ankara. Bunu yanlışlayacak, hatta tam tersi olduğunu öne sürecek değilim. Kentin başkent olmasından, başkent olunca da devletin ve kurumlarının merkez yapılarıyla donatılmasından ileri gelen bir rengi, dahası renksizliği, vardır. Onun gri bir şehir […]
Devamını Oku
Ankara için 3G yenilerde geçilen 5G ve daha sonra herhalde 6, 7 diye sürecek G’lerden daha fazla, daha yeni, hatta daha gelişkin değil, ama daha değerli, vazgeçilmez ve Cumhuriyetin kurucusuyla özdeş ya da söylenince akla ilk onu getiren ‘ilelebet’ kavramıyla tanımlanacak önem ve özelliktedir. G’lerden G beğenebiliriz ama en beğendiğimiz G herhalde Gençlik olur, eh […]
Devamını Oku
Kızılay, Cebeci, Beşevler, Bahçelievler, Emek, Balgat, 100. Yıl, oradan Eskişehir yolu ve oradan da Hacettepe, ODTÜ, Bilkent hattının bir temmuz-ağustosta, bir de eylülün sonlarına doğru tepeden fotoğrafını çekmek mümkün olsa keşke. Benim gözümde, tepeden değil belki ama yerden çekilmiş çok fazla görüntüsü var bu hattın. Biraz anlatmam gerekirse, temmuz-ağustosta her yer bomboş, trafik hep rahat, […]
Devamını Oku
UYANAN ŞEHİR “Son kuşlar da geçiyor / Biten bir sevda gibi / Uyanıyor Ankara…” Murat Yetkin’in şiirinden Eftal Küçük’ün bestelediği ve Çağdaş Türkü’nün seslendirdiği bu şarkı, şehre yabancı olanlarda bile bir “Ankara” duygusu yaratıyor. Hele mevsim sonbaharsa, tanıdık bir şehrin bildik bir havası etrafınızı sarıyor. Şarkının dizelerindeki gibi “Uyanıyor Ankara”: Günün ilk ışıklarıyla insanlar sokaklara […]
Devamını Oku